ŞAİR SOKAĞINDA YANGIN

Şimdi bir dil kurmaya çalışıyorum.

İçimdeki yangının diliyle dışarının dilsizliğini birleştiren bir köprü...

Yazının ince sularıyla serinletmeye çabalıyorum hâlâ yanan yerleri.

Her harf bir yanık izi,

Her cümle küle dönmüş bir hatıra gibi.

Yazmak artık sadece ifade etmek değil; bir tür ağıt yakmak.

Küllerinden cümle toplamaya çalışıyorum.

Dilin acısına tutunuyorum.

Anlattığım, sessiz kalanların hikâyesi...

Göçlerin, kayıpların, yanıkların dili...

Kalemim eksik, ama içimde zincir gibi dizilen satırlar var.

Her yaşadığım, bir halkaya eklenmiş yeni bir yanık.

Ve o zincir: hem beni bağlayan, hem de özgürleştiren...

Hem taşıdığım yük hem de yarattığım anlam.

O gün…

Spor kıyafetlerimi giydim, ayakkabılarımı bağladım ve dışarı çıkmaya niyetlendim.

Ama tam eşiği geçerken geri döndüm.

Şiire ihtiyacım vardı.

Hayatımın hemen her anında yanı başımda olan şiir, şimdi de elimden tutmalıydı.

Raflara uzandım. Gözüm Ahmet Telli'nin Çocuksun Sen kitabına ilişti.

Modern ama zamansız…

Kalbime denk düşen bir şiir olmalıydı.

Aldım, çıktım.

Nedense Yangın Yılları şiiri aklıma geldi.

“Telefonumdan açar, okurum onu da,” dedim.

Bir ağaca yasladım omzumu.

Yüzümde sıcak bir esinti, kulağımda müziğin acı sesi…

Gökyüzü dallar arasından zorla sızarken önümdeki manzara, kendi iç manzaramla çakışıyordu.

Elimde şiir kitabı… Kapağına baktım.

Kitap bana bakıyordu oradan.

Hüzünle, sabırla, içimi bilen bir bakışla...

Karşıdan bakınca ormanların yandığını görüyordum birkaç hafta önce.

Her taraf duman, gökyüzü onun gölgesinde...

O an, sadece orman değil, ben de yanıyordum.

Her insanın bir yaşamı, bir öyküsü var; çünkü hepimizin içinde bir ruh var.

Ruhumuz: bize ait öykü, ses ve dildir.

Öykümüz, içimizdeki sesin uyanması; ruhun kendini ifadesidir.

Ve o gün, içimdeki çocukluk yangını yeniden tutuşuyordu.

Adresimi verdim:

Dikili Mahallesi, Şair Sokak, Numara Yedi.

Aradığım, 110’du.

“Gelmelisiniz hemen!” dedim.

Ama cevap:

“Polis gelmeden biz çıkamayız, önce onları aramanız gerek.”

155’i aradım.

“Lütfen! Dikili Mahallesi, Şair Sokak, Numara Yedi. Evimiz yanıyor!”

Ama telefondaki ses duraksadı:

“Şair kim? Hangi şair bu?”

Donakaldım.

Sadece “Şair Sokak,” diyorum ya size.

Boğazım düğümlendi.

“Şair Nabi bizim öndeki sokağın adı, öyle yazıyor.

Ama bizim sokak sadece Şair Sokak... Bu bilgiye göre gelin o zaman,” dedim ve kapattım telefonu.

Suyu taşıyorduk kendi imkânlarımızla.

Yangını daha çok büyümeden söndürmeliydik.

Ama sırf “Şair” ismini taşıyan bir sokakta oturuyoruz diye adresimiz tanınmadı.

Sanki illa bir unvana sahip olmamız gerekiyordu.

Sanki bir şairin adına sığınmadıkça var olamazdık.

Oysa biz, isimsiz şairlerin sokağındaydık.

Yangın geldi, yaktı geçti.

Evimizin damındaki odada köyümüze dair ne varsa, her şeyimiz, geçmişiyle birlikte kül olmuştu.

Ekipler geldiğinde sadece bir anons geçti telsizden:

“Olay yerine vardık. Yangın kontrol altına alınmış.”

Lise ikinci sınıftayım o zaman.

Ama bu, ilk yangınım değildi.

Çocukluğumda bir başka yangın daha vardı. Aynı ev, aynı yerden yanmıştı.

Ve o korku…

Gitmedi.

Gitmiyor.

Gitmeyecek...

Kendimle bu kadar konuşmam yetsin...

Biraz da sizinle konuşalım.

Yangınlar devam ediyor malumumuz.

Doğamız yanıyor. Oysa ki ormanlarımız sadece doğamız değil, insanlığın da belleğidir. Her yanmış ağaç yalnızca bir karbon kütlesi değil, binlerce yıllık doğal mirasın suskun çığlığıdır. Ama bu çığlıkları duyan az. 

Ormanları "kullanılacak" değil "korunacak" alanlar olarak görmeliyiz. Ormanın dili yok, oysa bizim kalemimiz var, sözümüz var, bilincimiz var. Ve şimdi zamanı geldi konuşmanın, korumanın, farkına varmanın...Madem ağaçlar bize doğru koşmuyor, biz onlara doğru koşalım.

Orman yangınlarının temeli ne rüzgar ne yıldırım. Sebep biziz. En büyük tehdit  ihmalimiz...

Ülkecek bilinçlenme zamanı gelmedi mi?

Hikâyemdeki gibi her yer küle dönmeden, yediden yetmişe içimizde yanan evrensel  öyküyü umuda dönüştürme vakti gelmedi mi artık.

E gelmeli artık...

O zaman dönüşün ve dönüşümün o mübarek sözüyle sarsılsın toprak; Yesevi nefesiyle son cümlemiz yankılansın:

" Ağaç yeşerdiğinde bağışlanmış olacaksın."

Kevser İpek DEMİRTAŞ