RÜZGÂR VE SESSİZLİĞE ASILMIŞ BİR AĞIT

Peker, bu eserde adeta yıllanmış bir şarap gibi ağır ağır akıyor sayfalarda. Ceketini eylemci bir havaya, rüzgâra bırakıyor ve çilingir sofrasında hayatın bütün zıtlıklarını konuşuyor bizimle. Umutsuzluğun içinden incecik bir umut ışığı süzülüyor; hüzünle karışık bir tebessüm bırakıyor okurun kucağına. Tıpkı Cemal Süreya’nın "Ağlarım aklıma geldikçe gülüştüklerimiz" dizelerindeki gibi; hem ağlıyor, hem gülüyoruz onunla. Süreya' nın "SEVGİLİM, BEN ŞİMDİ" şiirinin öyküsü sanki...

Peker’in hikayelerinde zaman, geçmişin anılarında gezinip geleceğin hayallerine uğruyor. O, alışılmış yaşantıların dışına düşenleri anlatıyor; kalbinin üzerine sözlerini birer mendil gibi seriyor. Her hikayesi bir durakta, bir istasyonda, bir rüzgârda bekleyen yolcu gibi... Ve o yolcu, bize öyle tanıdık ki—sanki annemizin geceleri üstümüzü örtmeye geldiği andaki sıcaklık gibi, önce ayaklarımızı ısıtan, sonra ruhumuza dokunan dizeler gibidir...

"Rüzgarlı ceket " kitabı üşümekten utanan bir şairin havalarını çağrıştırıyor.

Orhan Veli’yi mahveden havalar, sanıldığı gibi yalnızca mevsimin soğukluğu değildi; asıl mahveden, üşümekten bile utanacak kadar gururlu bir şairin iç yangınıydı. Onun için yağmur, yalnızca bir hava olayı değil; hayatın ta kendisiydi, bazen cebine sığmayan yoksulluğu, bazen kalbine sığmayan inceliğiydi.

Bir mektubunda, “Vaziyetimin kötülüğüne bir misal daha vereyim,” derken, sıradan bir halini anlatmaz Orhan Veli. “Burada fena halde yağmurlar başladı. Tam bir kış havası. Buna rağmen benim değil pardösüm, ceketim bile yok. Yağmur altında dün gömlekle dolaştım. Üşüdüğümden çok utanıyorum,” derken, aslında bir devrin ruhunu da giydirir kelimelerine.

O utangaç üşüme, Hüseyin Peker’in kitabındaki rüzgârlı cekete sinmiş gibidir. Şairin yokluğu, sadece cebindekilerin azlığı değil; gömleğine sinen yağmurda, ellerine sinen soğukta, yüreğine sinen onurda kendini gösterir. " Geçmiş günlerde ne yaşadıysam üstüne çöküyorum. Ceketimin kıyısında bekleyen rüzgâr; iç ceplerimden uçup, yüzüme gözüme doğru taşıyor. "

Bu kitap, bir nehir gibi akıp giden yaşamlardan bize düşen birkaç damlayı topluyor aslında. Gönül verdiğimiz, gönül koyduğumuz her şeyin izini sürüyor.

Peker'in ceketinde sadece rüzgâr değil, hatıralar, kırgınlıklar, umutlar ve direnişler de var. Y. Odabaşı'nın "Bu dünyadan gidilir gidilmesine de, günlerin yakasında elim kalacak" diyen mısraları gibi yüreğiyle anılara sıkı sıkıya tutunuyor. Onun şiiri, efkârı moda olmaktan çıkarıp devrimci bir duyguya dönüştürüyor. Ne karanlıktan kaçıyor, ne de aydınlığa kör kalıyor.

Rüzgârlı Ceket, yalnızca bir öykü kitabı değil; hayatla, acıyla, sevdayla, zamanla kurulan ince, derin bir bağdır. Sayfaları çevirdikçe, insan sadece Peker’in değil, kendi ceketinin de ceplerine bakıyor: İçlerinde hangi rüzgârları biriktirmişim diye...

Eylül’ün bağbozumu zamanında yayımlanan Rüzgârlı Ceket, Hüseyin Peker’in okurlarına verdiği sözü tutarak çıkardığı yeni öykü kitabıdır. Kitap, biri ilk kez yayımlanan (“İzmir’i Özlemek İçin İki Çatal”) ve ikisi ödüllü olmak üzere toplam 220 sayfalık, Ege’nin ve özellikle Manisa ovasının havasını taşıyan bir toplu öyküler derlemesidir.

Arka kapak yazısı, Peker’in edebi yaklaşımını yansıtır: Şiirle düzyazıyı harmanlayan anlatımıyla insanı, aşkı ve tutkuyu yalın ve gerçek haliyle sunar. Yazar, okuru yaşamın bilindik, çiçeksiz, karanlık yollarında yürüyen karakterlerle tanıştırır. Hayat, ölüm, edebiyat ve anlam arayışı üzerine derin ve sorgulayıcı bir dille ilerleyen bu kitap, Peker’in yıllar içindeki öykücülüğünü bir araya getirir.

Kevser İpek DEMİRTAŞ