Hüseyin Akın Pasajlar /Sessizliğin İçinde Büyüyen Kelimeler

Evet evet, Hüseyin Akın’ın Pasajları, insanın hem konuştuğu hem sustuğu yerlerden süzülüp gelen ince bir iç sesin kitabı… Şair, sanki her kelimenin yanına bir gölge, her cümlenin ardına bir sükût iliştirmiş gibi yazıyor. Kitabın kapağı bile bir işaret: Gönlün en ince yerinden, emekle örülmüş, ilmek ilmek sevgiyle işlenmiş bir metin geleceğini fısıldıyor. Çürümüş insanı diriltiyor.

Biliyoruz ki bir şiir bittiğinde geriye bir avuç “artık kelime” kalır; söyleyişin dışarıda bıraktığı kırpıntılar… Akın işte o kırpıntılardan deneme dokuyor. Şiire varmayan sesleri, şiire değmiş kadar kıymetli bulup bir yazının içine oturtuyor. Sanki deneme, şiirin elinden tutuyor; şair de yazarken esiyor, yazıyla dinleniyor. Biz okurlar da onun yorgunluğuna yaslanıp kendimize ayrılan köşeye kuruluyoruz; kelimelerle konuşa konuşa bir şenliğin ortasına düşüyoruz.

Bu denemelerde duyguyu süzmek, uzun bir açlığın ardından kurulmuş bir sofraya oturmak gibi… Yaşamak için değil, doymak için; doymak için değil, lezzet almak için okuyorsunuz. Bir bakıyorsunuz ki yazının içine girmiş, bir duygunun akışına kapılmış, kendi iç yolculuğunuzda kendinize bir yer bulmuşsunuz. Akın’ın kelimeleri ruhla işli; okurun kalbine bir anahtar bırakır gibi yazıyor.

Zaten yüreğimiz eski bir evin kapısına benzer; biraz gıcırdar, biraz kahırlar, biraz da çağırır. Yastığımız çoğu zaman içimizde saklanan bir çığlıktır. Uzaktan gelen bir isim fısıltısı bile bizi kendimize getirir; umut kırıntısına tutunur, yeniden var oluruz. Yalnızlık avuçlarımıza bir kor gibi düşerken, sığınacak bir söz bulamazsak küle döneriz. Pasajlar, sessizliğin tam bu eşiğinde duran okura “gel” diyor. Kelimeyle iyileştiriyor.

Kitabın içindeki doğum denemesi mesela… Hiçbir bebek dünyaya bu kadar taze, bu kadar büyüleyici anlatılmamıştı belki. Bir bebeğin gelişiyle ilgili en esaslı sorunun cevabını şair öyle bir veriyor ki, okur hem şaşırıyor hem susuyor. Edebiyatın nasıl kişisel bir çabanın, ince bir ısrarın ürünü olduğunu da bu pasajlarda görüyoruz. Akın, çağın ruhunu iyi okuduğu için kısa yazıyor. Herkesin uzun cümleleri çoğalttığı bir zamanda, o doğal zekâsıyla kelimeyi inceltiyor; kısa motiflerle uzun yankılar bırakıyor.

Evet, kitap kısa. Çünkü kısa kitaplar seviliyor artık 200 sayfa çok vakit alıyor gibi görünüyor. Dünya acele ediyor. Zaman dar, dikkat kısa. Herkes üç cümlede, üç saniyede hayatın özetini istiyor. Böyle bir çağda bir şair yine en güzelini yapıyor: Fısıltıyla ses getiriyor resmen. Az sözle çok şey söylüyor. 

Bazen insan şöyle der ya: “Allah’ım gözlerime kapak verdin, kulaklarıma niye vermedin?” Çünkü duymak görmekten daha yaralayıcıdır bazen. Bir dizedeki yangın nasıl tüm şiirin bacasını sararsa, Pasajlar da her duyguyu küçük bir metnin içine sığdırıp okurun içini tutuşturuyor.

Bu kitapta niyetin samimiyetini okuyorsunuz. Samimiyetini yitirmiş niyetin yetim kaldığı çağımıza bir teselli gibi… Görüntünün hüküm sürdüğü, hızın insanı tükettiği bir zamanda; şiirden arta kalan kelimelerle kurduğu bu denemeler ruhumuza değiyor. Hayatı lezzetli kılan şey manevî dokunuşlardır ya hani… Bu kitabın her kelimesi de öyle bir dokunuş: İçimizi ısıtan, iç dünyamızı derinleştiren, bizi kendimize getiren bir temas.

Ve sonunda anlıyoruz ki insan, geride bıraktıklarının hülasasıdır.

Pasajlar, işte o hülasanın ışığında yazılmış; kısa ama uzun soluklu, küçük ama yankısı geniş, sessiz ama derin bir kitap. Hüseyin Akın, yine en iyi bildiği şeyi yapmış: Kelimelerin içinden ruhu geçirmiş, bize de o ruhtan bir pay bırakmış.

Kevser İpek Demirtaş